Theatre, Technology and Performance

I finally managed to finish my essay on feminism and I have now started my next essay on theatre, technology and performance. My approach will be slightly different than in other essays on this subject that I've written in the past. This time I'll be analysing my role as an audience member in three performances I've experienced that make use of technological mediums. I find it quite hard to describe my experience and at the same time keep the academic language conventions but I'm very excited about this essay. The bibliography is unbelievably interesting!!

Here are a few books on theatre, technology and performance that I would definitely recommend to everyone who would like to explore that subject.

Steve Dixon, Digital performance : a history of new media in theater, dance, performance art, and installation

Nick Kaye, Multi-media: Video, installation, performance

Alison Odey and Christine White, The potentials of spaces

Susan Broadhurst, Performance and Technology

Christopher Baugh, Theatre performance and technology: the development of scenography in the twentieth century

Arnold Aronson, Looking into the abyss: essays on scenography

and many many others...

I also recently came across this online journal that has some very interesting articles:

http://people.brunel.ac.uk/bst/non_ie.html

I'm currently reading about Olafur Eliasson's project entitled 'Weather Project' that was presented in Tate Modern in London.

Lastly, here are a few names of theatre practitioners that have developed the notion of technology in theatre and performance

Robert Wilson

Josef Svoboda

The Wooster Group

Builders Association

Stellarc

Tim Etchells (Forced Entertainment)

etc etc...

I'm currently reading about Olafur Eliasson's project entitled 'Weather Project' that was presented in Tate Modern in London.I have to admit that I had never though of weather like that before. You can find more information about this project here http://www.tate.org.uk/modern/exhibitions/eliasson/default.htm

I'll come back to this soon once I will have developed my essay a bit more!

Hope this has been at least a bit interesting... xx

Αθήνα 2010- Μισέλ Φάις

Το παρακάτω άρθρο είναι απ'το σημερινό τεύχος της εφημερίδας Athens Voice. Κατά την γνώμη μου αποτελεί έναν απ'τους πιο επιτυχημένους σχολιασμούς των γεγονότων που συνέβησαν στην Αθήνα την Τετάρτη 5 Μαΐου 2010. Υπογράφει ο Μισέλ Φάις.

Να συμφωνήσουμε ότι ο Βγενόπουλος πολιτικολογεί πάνω στις τραγικές σορούς; Να συμφωνήσουμε. Να συμφωνήσουμε ότι τα μέτρα ασφαλείας στην τράπεζα ήταν ανεπαρκή; Να συμφωνήσουμε. Πού καταλήγουμε; Ότι οι τρεις «απεργοσπάστες» αυτοκτόνησαν με τη μέθοδο καμινάδα;

Η Παρασκευή, η Αγγελική κι ο Επαμεινώνδας (όπως, πριν λίγο καιρό, ο 15χρονος Αφγανός) δεν υπήρξαν θύματα μόνο ακραίας βίας, υπήρξαν και θύματα της επιλεκτικής αριστερής ερμηνείας περί βίας. Η Αριστερά για άλλη μια φορά έπαθε -πλην τμημάτων της και μεμονωμένων φωνών, εντός κι εκτός Βουλής- ιδεολογικό γλωσσοδέτη. Ο αδιανόητος χαμός των τριών νέων εργαζόμενων αποδόθηκε, κατά το «επαναστατικό» δοκούν, στην εργοδοτική αναλγησία, σε προβοκάτσια ή, επί τω εσχατολογικότερω, καταχωρίσθηκε ως απώλεια της πιο μαζικής μεταπολιτευτικής διαδήλωσης.

Εξίσου ανατριχιαστική όμως, με την ταλιμπανική επιδρομή στο κτήριο της Μarfin (που προκάλεσε δείγματα αυτοκριτικής και στον αντιεξουσιαστικό χώρο), είναι και η αντίδραση κάποιων διαδηλωτών που εμπόδιζαν το πυροσβεστικό όχημα να πλησιάσει στο σημείο της φωτιάς ή που χλεύαζαν τους «καρβουνιασμένους» επιζώντες στα μπαλκόνια.Όσον αφορά τη χουλιγκανοποίηση της οργής («να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή») ο μόνος που ενδέχεται να αναγεννηθεί από τις «στάχτες» των πρώην Ανακτόρων, είναι ο νεοέλληνας Μπερλουσκόνι, ο οποίος και θα μπουρδελοποιήσει πλήρως το δημόσιο βίο.

Πριν από την ενδεχόμενη χρεοκοπία (και από το ΔΝΤ) έχει προηγηθεί η χρεοκοπία στοιχειωδών συλλογικών νοημάτων – κι αυτή την χρεοκοπία αποφεύγουμε να την κοιτάξουμε κατάματα, ίσως γιατί αυτή η χρεωκοπία, η χρεωκοπία νοήματος, είναι η απόλυτη βία. Τυφλή ευμάρεια, τυφλή διαφθορά, τυφλά ιδεολογήματα, τυφλή βία. Το κουβάρι του τόπου. Σήμερα ουδείς δικαιούται να πέφτει από τα σύννεφα και να το παίζει άμωμος. Η μεταδικτατορική κουλτούρα του όλα ή τίποτα, αφού μας επιδαψίλευσε ένα πελώριο τίποτα κατέβασε ρολά. Αν είναι βέβαιο ότι η δεύτερη μεταπολίτευση θα μας καταστήσει φτωχότερους, εξίσου βέβαιο είναι ότι θα μας ενηλικιώσει βιαίως.

[Περί Βίας: «Οι αναρχικοί έχουν δίκιο σε όλα: στην άρνηση της υπάρχουσας τάξης και στην ιδέα ότι δεν θα μπορούσε να ασκείται χειρότερη βία από εκείνη της εξουσίας κάτω από τις δεδομένες συνθήκες. Κάνουν λάθος στο ότι πιστεύουν ότι η αναρχία μπορεί να εγκαθιδρυθεί με βίαιη επανάσταση. Η αναρχία μπορεί να προκύψει μόνον όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι πάψουν να χρειάζονται την προστασία μιας κεντρικής εξουσίας... Μπορεί να υπάρξει μόνον με μια διαρκή επανάσταση, μια επανάσταση στα ήθη: με την αναγέννηση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου».]

My first blog..I guess..

I shouldn't be writing a blog right now. I should be writing an essay on feminism but I really can't be bothered. It feels so weird writing that blog since there isn't anyone to read it out there. It feels like that's my diary. Oh well...

Today I've been listening to Tchaikovsky's 'Valse Sentimentale' all day. I love it. It makes me wanna dream...

I'm pretty sure I dreamt of it last night as well. I had a very intense dream. I was 'The mouth' in Beckett's 'Not I'. But I was an actual mouth...It was quite scary!

I could go on and write random stuff for hours but I really shouldn't! Hopefully I'll be more inspired tomorrow!

Kat